می خواستم بگم که یک وبلاگجدید ساختم  به نام زمزمه های عاشقانه لطفا نظرات خود را در وبلاگ جدید ثبت کنید

          با تشکر

وجودم پاره ای از شب

دلم تنها ترین پاییز

بساطم بقچه ای اندوه

وکوچه مثل من خالی

تک وتنها

وحتی یک پرنده در هوایش نیست

قدم در کوچه میگذارم من

و میبینم غروب برگ ریزان و

که ارام از سر یک شاخه می ریزد

دلم تنگ است ،دلم تنگ است

دلم اندازه حجم قفس تنگ است.

کیفر

در این جا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب :در هر نقب چندین حجره :

                                                               (  در هرحجره چندین مرد در زنجیر         

از این زنجیریان یک تن زنش را در شب تاریک بهتانی به ضرب دشنه یی کشته است.

از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان :نان فرزندان خود را بر سر بر زن:به خون

                           (  نان فروش سخت دندان گرد آغشته است .

از اینان چند کس در خلوت یک روز باران ریز :بر راه رباخواری نشسته اند .

کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی به روی بام جسته اند

کسانی نیمه شب ،در گورهای تازه،دندان طلای مردگان را می شکسته اند

من اما هیچ کس را در شبی تاریک و طوفانی نکشته ام

من اما راه بر مرد رباخواری نبسته ام

من اما نیمه های شب ز بامی بر سر بامی نجسته ام

¨       

در این جا چهار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب :در هر نقب چندین حجره :

                                                                ( در هرحجره چندین مرد در زنجیر         

در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را دوست می دارند

در این زنجیریان هستند مردانی که در رویایشان هر شب زنی در

                                                           ( وحشت مرگ از جگر برمیکشد فریاد

من اما در زنان چیزی نمی یابم _ گر آن همزاد را روزی نیابم

                                                      (  ناگهان،خاموش

من اما در دل کهسار رویاهای خود، جز انعکاس سرد آهنگ صبور

                         (این علفهای بیابانی که می رویند و میپوسند

                         (و می خشکند و میریزند، با چیزی ندارم گوش.

مرا گر خود نبود این بند، شاید بامدادی همچو یادی دور و لغزان

                              (می گذشتم از تراز خاک سرد پست ...

جرم این است!   جرم این است!

شب کز هجوم حادثه لبریز می شوم

با ناخدای درد گلاویز می شوم

پیش دلم خزان زدگیها چه مسخره است

وقتی رفیق و همره پاییز می شوم

وقتی قلب قالب بریده می شود

چون شیشه زمین زده ناچیز می شوم

آخر میان خلایق همیشه من

قربانی قساوت چنگیز می شوم .

ارابه ها

ارابه هایی از آن سوی زمان آمدند

گرسنگان از جای برنخاستند

چرا که از بار ارابه ها عطر نان گرم برنمی خاست

برهنگان از جای برنخاستند

چرا که از بار ارابه ها خش خش جامه هایی برنمی خاست

زندانیان از جای برنخاستند

چرا که محموله ارابه ها نه دار بود نه آزادی

مردگان از جای برنخاستند

چرا که امید نمیرفت تا فرشتگانی رانندگان ارابه ها باشند

ارابه هایی از آن سوی جهان آمدند

بی غوغای آهن ها

که گوشهای زمان ما را انباشته است

ارابه هایی از آن سوی زمان آمدند

بی که امیدی با خود آورده باشند .

من اسیر غم چشمان کبوتر بودم

بام چشمان تو پروازم بود

و نمی دانستم گاهی بام هم دام میشود

دل که بیچاره پرواز بود

یادگاری شد و از بام افتاد

ماندگاری شد و در دام افتاد

سجاده احساس

من از این فاصله فاصله ها دلگیرم

بی تو اینجا چه غریبانه شبی میمیرم

دل من با همه آدمکانی که به دنبال تواند

قهر میگردد و من با خود خود درگیرم

دیر سالی است که میخواهم از اینجا بروم

ولی انگار نه با قلب زمین زنجیرم

مثل این است که من با همه هق هق خود

روی سجاده احساس تو جان می گیرم

ساعت گریه و غم هیچ نمی خوابد و من

در الفبای زمان خسته این تقدیرم .

دیوانه دلی خفته در این خلوت خاموش

او زاده غم بود .از غم های جهان گشته فراموش